[Tolerance -::- تساهل]

         مینویسم "عکس تبریز قدیم" تا عکسی برای این مطلب پیداکنم، بیش از سه میلیون صفحه روی مونیتور آوار می شود! چقدر این تبریز قدمت دارد!عکس نمی گذارم...منصرف شدم!

کم نیستند سیاهه کتاب هایی که در تبریز صرفاً گذشته و قهرمانان افسانه ای آذربایجان را هدف قرارداده اند و تنها بدان می پردازند. نمایشگاه های عکس تبریز مملو از آثار تصویری از فلان گردشگر فرانسوی و اتریشی است که چند روزی اینجا اقامت کرده و تصاویری را ثبت کرده است.

یادم نمی آید در همین یکی دو سال گذشته، که من در هر سالش نمایشگاه تصاویر تبریز قدیم را ندیده باشم.. تصاویری که از محلات مختلف و قدیمی تبریز روایت ها می کند و به احداث ساختمان هایی از تبریز که امروزه نیز در قید حیاتند می پردازند.

به مدد اینترنت نیز هزاران عکس و ده های میلیون تصویر از یک سوژه مشخص در دریای وب غرق شده اند تا شاید کسی با قلاب گوگل آنها را شکارکند و برای خود آرشیوی مهیا سازد.

ریشه این تقدیس گذشته و عزیز داشتن آن روزها برای من همواره جای سوال بوده و است.هر چند تامل در گفتار و کردار بسیاری از شهروندانم به نتایج مختلفی رسیده ام اما این را به خوبی دریافته ام که "گذشته" برای مردمان این دیار بسیار ارزشمند است.

گویی چیزی را در آن گذشته گم کرده اند که امروبدان با چشم کیمیا می نگرند. چیزی مثل فتخار و سربلندی را میان صفحات تاریخ امروز گم کرده اند و سرشان از "آنچه که هستند" گیج میرود.

روی همین اساس استکه شعر زهمان زبان را دارد، داستان همان مزه را می دهد، لنز دوربین ها سمت خرابه هایی می چرخد که شاید در تعریفی از عکس، وظیفه دوربین می تواند نباشد.

تفکری عجیب که من بخش عمده اش را گذاشته ام به حساب توهم، اینجا جاری است که یک جریانی می خواهد آن گذشته را نابود کند و روی همین اساس، عمده تلاش های کوشندگان فرهنگی روی همین پاشنه می چرخد.

من ندیدم اینجا ، تصویری از از جاذبه های زندگی شهری در تبریز ببینم. اشعار اینجا هنور بوی فراق می دهند. هنوز ستارخان در ادبیات و تئاتر جاری است.